Spelersblog

David over het teambuildingsweekend

In het teambuildingsweekend verbleven we op een spontaan vakantiepark, tussen luidruchtige Poolse gezinnen die ons inspireerden tot komische personages. Behalve deze inspiratie, hebben we onze teamspirit versterkt door het naspelen van bekende filmscènes, het lastigvallen van plaatselijke kinderen met politiek geëngageerde vragen, het zingen van een ode aan een verbaasde zwerfpoes, en natuurlijk een speedvariant van het spel “Wie ben ik?”, waar bij we in totaal 327 bekende personen hebben geraden. Na in de late uurtjes ook nog elkaars liefdesleven te hebben besproken, kan dit team niet meer stuk. Al is het alleen maar omdat we nu iets teveel details van elkaar weten.

Tom en Joost over de training met Tim Orr

Wie kan er nou de cast van CatchImpro beter trainen dan een internationaal improvisatiefenomeen: Tim Orr. Hij is onder meer bekend van het 3 For All improv-gezelschap uit San Francisco en hij geeft trainingen door heel de wereld.
Het doel van de workshop was het improvisatietheatertalent van de improvisatietheatertalenten nog verder ontwikkelen binnen het bestaande CatchImpro format. Wat is dat dan, hoor ik u terecht denken. Het CatchImpro format is uniek door de tijd die gekoppeld is aan de scènes. Deze tijd zorgt ervoor dat je als improvisatieacteur precies moet weten waar je in de scène mee bezig moet zijn.
Voorbeeld: bij de meeste improvisatietheaterscènes duurt het al twee minuten aan gebabbel voordat duidelijk is waar hij over gaat. Bij Tim leerden we direct te definiëren: het ‘Hurry up and slow down’-model. Pas als iedereen weet wat de situatie is kan een verhaal interessant worden, dus snel duidelijkheid (‘Hurry up’) en dan lekker relaxed en mooi spelen (‘slow down’). Fijner voor het publiek en fijner voor de spelers.
Tijdens de show van 11 oktober was Tim aanwezig en hij zag direct het resultaat van de workshop terug. “You guys did a tremendous job! You implemented the techniques immediately which improved the quality of the scenes. I am stunned!”
En dan te bedenken dat ie niets van de hele (Nederlandstalige) show had begrepen. Aardige jongens toch, die Amerikanen…

Anja over de boksring

Castricum, maandag 12 oktober 2009. Ik kom ’s ochtends beneden en struikel over, jawel, een boksring. Nieuwe mode, een boksring in je huiskamer? Duur design? Of je bent gewoon producent van een theatershow en je sleept elke keer met dat decor heen en weer. De boksring is afkomstig van de Leeuwardse theatersportgroep De Noordsterren. Toen zij nog in Theater Romein, die prachtige kerk, speelden, stond de boksring op het podium opgesteld. Ik heb daar heel vroeger met TVA ook nog wel eens een uitwedstrijd gespeeld.
En toen ontstond CatchImpro en hadden we een boksring nodig. Contact was snel gelegd. Ja, je mag hem hebben als je hem zelf komt halen. Okee. En Oeps. Geld voor een busje was er niet. Lef om dat busje te rijden trouwens ook niet. Met de auto van mijn ouders, veel geduld en nog meer beginnersgeluk, lukte het om dat ***ding naar Noord-Holland te krijgen. En nu staat ie dan in Castricum in de schuur. Of in de huiskamer. Want als je ’s avonds na een show de boksring van je imperiaal (ja inmiddels heb ik een imperiaal) af hebt geplukt, dan heb je echt geen zin meer om hem nog op te bergen. Maar hee, naast mijn Ikea-spullen doet de boksring het best leuk.

Jus over haar recente intrede in de Catch-cast

Toen ik de CatchImpro show vorig jaar voor het eerst zag was ik onder de indruk van het spektakel, de strakke opzwepende muziekjes en de hongerige teams. Een aantal spelers van de groep kende ik omdat ik er eerder mee had samen gespeeld in AAG, een aantal spelers kende ik van theatersportwedstrijden, een aantal spelers kende ik helemaal niet. En toen werd ik ineens uitgenodigd om het team te komen versterken…
Het teambuildingsweekend was een goede manier om iedereen te leren kennen. Je kent dat wel, een weekend in zo’n park met huisjes. Spelletjes, wijntjes en platte humor, kortom: ik voelde me thuis.
Ik was benieuwd hoe het zou zijn om te spelen met de ‘hongerige teams’. Nou, heerlijk! Wat is er fijner dan spelen in een groep waarin iedereen opspringt als er een titel wordt genoemd, waarin iedereen ideeën heeft bij alle genres die je maar kan verzinnen, waarin iedereen goed kan zingen.
In mijn eerste voorstelling was ik in het spannende wilde westen met cowboys die stoer keken en indianen met echte indianennamen. In België waar witte beelden naar beneden vielen in een grote kerk. Ik heb ontdekt dat in een caravan makkelijk zes mensen passen. En ik had allemaal mannen om me heen om mee te spelen. In team rood was ik de enige vrouw. Nou dat heb ik geweten. Tijdens de eerste scène werd ik helemaal nat (Joost met een fles water). Gelukkig hingen er handdoeken in de boksring. Blijkt ook eens het nut van dat ding.

Richard over de 1e show van het nieuwe seizoen

Na een lange zomerstop waren we met CatchImpro terug in Amsterdam. Ogenschijnlijk waren álle omstandigheden ons slecht gezind:
We hadden 2 nieuwe spelers. We speelden in een nieuw theater. Tevens was er een aangepast reglement. Maar impro-spelers voelen zich prima bij onzekere omstandigheden, zo bleek.
De vibe was goed! De spelers mixten op een prettige manier hun spel, ook al hebben we heel diverse speelstijlen in de cast. Nog beter dan voorheen werden hoofdrollen en bijrollen gewisseld. Keurig hoor… Er werden kansen genomen en er werd ruimte gegeven. Mislukte er dan niets? Oh jawel. En dat hoort nu eenmaal bij improvisatie.
We hebben dus een prima show gespeeld, al mag het nog meer knallen. De theorie en techniek zitten nu goed. Nu mogen we het publiek alle hoeken van de boksring laten zien! Zodat we na afloop lekker veel na te borrelen en babbelen hebben in die prachtige foyer. Ja, dat is dan weer het nadeel van spelen op zondagavond…

Anja over de training met Tim Orr

De CatchImpro heeft als vaste trainer de Vlaming Yann Van den Branden, en omdat wat van ver komt lekker is, hebben we nu ook eens getraind met een heuse Amerikaan. En wat voor een. Tim Orr uit San Francisco speelt al 20 jaar impro en is 2 keer te zien geweest op het Amsterdamse International Improvisation Theatre Festival van TVA.
Op een onaangenaam vroeg tijdstip, in een onaangenaam krakkemikkig CREA-bijgebouw, volgde de Catch-cast een bijzonder aangename training van Tim, een bijzonder aangename man. Niet teveel lullen, lekker veel uitproberen. Er zijn zat Amerikaanse trainers die vooral zichzelf graag horen oreren, dus dit was erg fijn. We hebben onder meer gewerkt aan variëteit in scene-opzetjes. Steeds de eerste 15 seconden van een scène, vanuit precies dezelfde startsuggestie. Dus steeds een andere openingsenergie, een andere opkomst, een andere stijl, etc. Jezus wat blijkt er veel mogelijk als je de variëteit-knop omzet!
Een van Tims favoriete motto’s bleek ‘Hurry up and slow down’. Dus met lekker veel energie aan de scène beginnen en daarna ontdekken waar het eigenlijk over gaat. Als je de hele scene blijft rennen en haasten en je ontdekt vervolgens nooit waar het over gaat, dan wordt het slappe hap. Daar hebben we vorig jaar best veel last van gehad in de Catch. De voorstelling van 11 oktober was 2 dagen na onze training met Tim Orr en ging (dus?) een stuk beter. Als je met 8 spelers bent is het grootste risico dat iedereen een leuk idee heeft. En als je 8 leuke ideeën tegelijk hebt en geen een wordt uitgewerkt, tja. Het uitwerken van een idee doen die mannen uit San Francisco als de beste. Ze weten alle situaties zo geloofwaardig neer te zetten, als je hen ziet spelen dan zie je geen podium meer maar geloof je echt dat je in het bos/heelal/mekka bent. Als je ooit ergens deze groep 3 for all kunt bewonderen moet je het zeker doen. Tot die tijd kan je natuurlijk naar CatchImpro komen kijken ;)